Pitcairn – wyspa na końcu świata. Tu nie da się po prostu przylecieć

Pitcairn – wyspa na końcu świata, na którą niemal nikt nie dociera

Pitcairn trudno porównać z typowym kierunkiem podróży. To niewielka wyspa położona na południowym Pacyfiku, bez lotniska i bez łatwego połączenia z resztą świata. Dotarcie tutaj wymaga czasu, dobrej organizacji i podróży morskiej, a nawet po dopłynięciu w okolice wyspy zejście na ląd uzależnione jest od warunków na oceanie.
Właśnie dlatego wyspa Pitcairn od lat fascynuje podróżników szukających miejsc naprawdę odległych, autentycznych i rzadko odwiedzanych. To kierunek, którego nie wybiera się na spontaniczny urlop. Podróż na Pitcairn jest wyprawą samą w sobie.

Gdzie leży wyspa Pitcairn?

Pitcairn znajduje się na południowym Oceanie Spokojnym, pomiędzy Polinezją Francuską a Wyspą Wielkanocną. Należy do brytyjskiego terytorium zamorskiego obejmującego cztery wyspy: Pitcairn, Henderson, Ducie i Oeno. Tylko Pitcairn jest stale zamieszkana.
Na mapie wyspa wygląda jak maleńki punkt otoczony tysiącami kilometrów oceanu. To właśnie położenie sprawia, że jest jednym z najbardziej odizolowanych zamieszkanych miejsc na świecie.
Najbliższym punktem, z którego można rozpocząć morską podróż na Pitcairn, jest Mangareva należąca do archipelagu Gambier w Polinezji Francuskiej. Stamtąd dalsza droga prowadzi już przez Pacyfik.
Dla osób przyzwyczajonych do podróży lotniczych może być zaskoczeniem, że w XXI wieku istnieje zamieszkana wyspa, na którą nie można po prostu przylecieć.

Jak dostać się na Pitcairn?

Jedno z najczęściej zadawanych pytań brzmi: jak dostać się na Pitcairn?
Odpowiedź pokazuje, dlaczego wyspa pozostaje tak wyjątkowa.
Na Pitcairn nie ma lotniska. Nie kursują tam również samoloty lokalne ani regularne połączenia lotnicze z Tahiti czy Wyspy Wielkanocnej. Ostatni etap podróży zawsze odbywa się drogą morską.
Klasyczna trasa prowadzi przez Tahiti, następnie na Mangarevę, a później statkiem na Pitcairn. Sama przeprawa przez ocean trwa ponad dobę.
Alternatywą jest rejs ekspedycyjny po Pacyfiku, podczas którego Pitcairn staje się jednym z przystanków większej wyprawy obejmującej najbardziej niezwykłe wyspy tej części świata.
To właśnie rejs ekspedycyjny daje możliwość dotarcia do Pitcairn bez konieczności samodzielnego łączenia wielu skomplikowanych etapów podróży.

Dlaczego Pitcairn jest tak trudno dostępna?

Trudność nie kończy się w momencie, kiedy statek pojawia się przy wyspie.
Pitcairn ma skaliste wybrzeże i nie posiada dużego portu umożliwiającego swobodne cumowanie statków pasażerskich. Głównym miejscem zejścia na ląd jest Bounty Bay.
W przypadku rejsów ekspedycyjnych pasażerowie mogą być transportowani z większego statku na mniejszych łodziach, często typu Zodiac. Decyzja o zejściu na ląd zależy jednak od pogody, wysokości fal i aktualnych warunków na oceanie.
Dlatego podczas podróży na Pitcairn zawsze trzeba brać pod uwagę, że to natura wyznacza ostateczny plan.
Nie jest to port, w którym statek po prostu cumuje przy nabrzeżu, a pasażerowie schodzą po trapie. Sam moment dotarcia na wyspę staje się częścią całej przygody.

Bounty Bay i droga do Adamstown

Po zejściu na ląd w Bounty Bay droga prowadzi w górę do Adamstown – jedynej stałej osady na wyspie.
Trasa znana jest jako Hill of Difficulty, czyli Wzgórze Trudności. Nazwa dobrze oddaje historię tego miejsca, choć obecnie droga jest znacznie łatwiejsza do pokonania niż w czasach pierwszych mieszkańców.
Adamstown nie przypomina typowej stolicy. To niewielka osada otoczona bujną, tropikalną roślinnością. Znajdują się tutaj między innymi urząd pocztowy, kościół, szkoła, muzeum i budynki administracyjne.
Nie ma rozbudowanej infrastruktury turystycznej, szerokich deptaków czy wielkich hoteli.
Jest za to możliwość zobaczenia codziennego życia społeczności, która od pokoleń funkcjonuje w jednym z najbardziej odległych zakątków Pacyfiku.

Ilu mieszkańców ma Pitcairn?

Liczba mieszkańców Pitcairn jest kolejnym elementem, który pokazuje skalę izolacji wyspy.
Na Pitcairn mieszka zaledwie kilkadziesiąt osób. Liczba ludności zmienia się w zależności od tego, ilu mieszkańców w danym momencie przebywa na wyspie, a ilu wyjechało do Nowej Zelandii, Australii lub innych części świata.
W praktyce oznacza to, że cała społeczność Pitcairn jest mniejsza niż liczba mieszkańców wielu europejskich bloków mieszkalnych.
Życie wygląda tutaj zupełnie inaczej niż w miejscach nastawionych na turystykę. Mieszkańcy znają się wzajemnie, a transport, dostawy i kontakty ze światem w dużym stopniu zależą od żeglugi.
Wizyta na wyspie Pitcairn daje więc możliwość zobaczenia społeczności funkcjonującej w warunkach, które trudno porównać z jakimkolwiek popularnym kierunkiem wakacyjnym.

Pitcairn i bunt na Bounty

Historia Pitcairn nierozerwalnie związana jest ze słynnym buntem na HMS Bounty.
W 1789 roku część załogi brytyjskiego okrętu Bounty zbuntowała się przeciwko kapitanowi Williamowi Blighowi. Jednym z przywódców buntu był Fletcher Christian.
Po wielu miesiącach poszukiwania miejsca, w którym buntownicy mogliby ukryć się przed brytyjską marynarką, w 1790 roku część z nich wraz z grupą Polinezyjczyków dotarła na Pitcairn.
Izolacja wyspy okazała się idealna.
Buntownicy spalili statek Bounty, aby utrudnić jego odnalezienie, a pozostałości jednostki do dziś spoczywają w wodach Bounty Bay.
Jednym z najbardziej znanych mieszkańców pierwszej osady był John Adams. To właśnie od jego nazwiska pochodzi nazwa Adamstown.
Historia Bounty i Pitcairn jest jednym z najciekawszych epizodów w dziejach żeglugi po Pacyfiku i do dziś przyciąga na wyspę pasjonatów historii oraz podróżników.

Co można zobaczyć na Pitcairn?

Choć powierzchnia wyspy jest niewielka, zwiedzanie Pitcairn nie ogranicza się wyłącznie do Adamstown.
Jednym z najważniejszych miejsc jest oczywiście Bounty Bay, gdzie można poznać historię związaną ze słynnym okrętem.
W Adamstown znajduje się również muzeum prezentujące historię wyspy, pamiątki związane z Bounty oraz przedmioty dokumentujące życie kolejnych pokoleń mieszkańców.
Pitcairn oferuje także niezwykłe krajobrazy. Strome klify, zielone wzgórza, skaliste wybrzeże i bezkres Oceanu Spokojnego tworzą zupełnie inny obraz Polinezji niż ten znany z folderów reklamujących Bora Bora czy Tahiti.
Tutaj najważniejszym doświadczeniem nie jest plażowanie.
Znacznie ciekawsze jest samo poznanie wyspy, jej historii i ludzi, którzy zdecydowali się żyć tysiące kilometrów od większych skupisk ludności.

Czy można pojechać na Pitcairn na zwykłe wakacje?

Teoretycznie tak, ale w praktyce wymaga to znacznie więcej przygotowań niż podróż do większości egzotycznych krajów.
Nie wystarczy znaleźć lot i zarezerwować hotel.
Trzeba zsynchronizować przeloty, rejs statku, terminy pobytu oraz uwzględnić możliwe zmiany związane z warunkami pogodowymi.
Z tego powodu wakacje na Pitcairn pozostają propozycją dla bardzo niewielkiej grupy podróżników.
Dla wielu osób znacznie ciekawszym rozwiązaniem jest rejs na Pitcairn, który pozwala połączyć wizytę na wyspie z poznawaniem innych niezwykłych miejsc południowego Pacyfiku.
Pitcairn podczas rejsu ekspedycyjnego
Pitcairn jest jednym z najważniejszych punktów wyjątkowej wyprawy obejmującej Polinezję Francuską, Tahiti, archipelag Tuamotu, Markizy, Pitcairn, Wyspę Wielkanocną i archipelag Juan Fernández.
To trasa stworzona dla osób, które chcą zobaczyć miejsca bardzo odległe od głównych szlaków turystycznych. W przypadku Pitcairn statek dociera w okolice wyspy, a przy odpowiednich warunkach pogodowych możliwe jest zejście na ląd i poznanie Adamstown oraz najważniejszych miejsc związanych z historią wyspy.
Trzeba przy tym pamiętać, że zejście na ląd na Pitcairn zawsze zależy od warunków na oceanie. Właśnie ten element sprawia, że wyprawa zachowuje prawdziwie ekspedycyjny charakter.
Nie wszystko można tutaj przewidzieć z wielomiesięcznym wyprzedzeniem.
Pitcairn, Wyspa Wielkanocna i Markizy podczas jednej podróży
Ogromnym atutem tej wyprawy jest możliwość połączenia kilku miejsc, które samodzielnie niezwykle trudno byłoby odwiedzić podczas jednej podróży.
Trasa prowadzi przez Tahiti i Polinezję Francuską, atole Tuamotu, dzikie Markizy, Pitcairn, a następnie na Wyspę Wielkanocną i wyspy archipelagu Juan Fernández.
Każdy z tych regionów ma zupełnie inny charakter.
Tuamotu kojarzą się z atolami, rafami koralowymi i błękitnymi lagunami. Markizy zachwycają surowymi krajobrazami i polinezyjską kulturą. Wyspa Wielkanocna przyciąga słynnymi posągami moai. Pitcairn wyróżnia się czymś jeszcze innym – niezwykłą izolacją.

Czy warto odwiedzić Pitcairn?

Jeśli celem podróży jest wygodny hotel, szeroka plaża i bogata infrastruktura turystyczna, Pitcairn prawdopodobnie nie będzie pierwszym wyborem.
Jeżeli jednak interesują nas najbardziej niezwykłe miejsca świata, historia wielkich wypraw oceanicznych, małe społeczności i kierunki położone daleko od masowej turystyki, wyspa trudno ma sobie równych.
Podróż na Pitcairn pozwala zobaczyć miejsce, które przez ponad dwa stulecia zachowało wyjątkowy charakter właśnie dzięki swojej niedostępności.
Trudno również znaleźć drugi kierunek, w którym historia buntu na XVIII-wiecznym okręcie, polinezyjska kultura i życie kilkudziesięcioosobowej społeczności byłyby ze sobą tak silnie związane.

Wyspa na końcu świata

Pitcairn nie jest miejscem, do którego trafia się przypadkiem.
Żeby tu dotrzeć, trzeba pokonać tysiące kilometrów, przepłynąć fragment Pacyfiku i liczyć na odpowiednie warunki pozwalające zejść na ląd.
Właśnie dlatego wizyta na wyspie ma zupełnie inny wymiar niż podróż do większości egzotycznych miejsc.
Dla uczestników rejsu przez Polinezję Francuską, Markizy, Pitcairn i Wyspę Wielkanocną może być jednym z tych punktów programu, które najbardziej zapadają w pamięć.
Nie ze względu na liczbę zabytków czy atrakcji turystycznych.
Największe wrażenie robi świadomość, gdzie właściwie jesteśmy – na niewielkiej wyspie pośrodku ogromnego Pacyfiku, zamieszkanej przez zaledwie kilkadziesiąt osób i wciąż dostępnej przede wszystkim od strony oceanu.
Pitcairn nie trzeba dodatkowo upiększać. Jego historia, położenie i niezwykła izolacja wystarczą, aby uznać je za jeden z najbardziej fascynujących przystanków podczas podróży po południowym Pacyfiku.

Opracowała Aleksandra Panuś