Legenda Długouchych i Krótkouchych jest jednym z najważniejszych mitów Wyspy Wielkanocnej (Rapa Nui).
Opowiada o konflikcie społecznym, który miał doprowadzić do upadku dawnego porządku i zmiany kulturowej.
Długousi (Hanau eepe) według tradycji ustnej stanowili elitę społeczną. Nosili ciężkie ozdoby rozciągające płatki uszu, co było symbolem wysokiego statusu. Krótkousi (Hanau momoko) tworzyli
liczniejszą część społeczeństwa i odpowiadali za pracę fizyczną.
Legenda mówi o wyzysku, buncie i krwawej wojnie, która zakończyła się zagładą Długouchych.
Współczesne badania sugerują jednak, że nie był to konflikt dwóch ras, lecz napięcia klasowe i klanowe wewnątrz jednej społeczności.
Upadek Długouchych zbiegł się z końcem epoki wznoszenia posągów moai oraz zmianą systemu wierzeń.
Nową rolę przejął kult Człowieka-Ptaka (Tangata manu).
Dziś legenda ta jest traktowana jako metafora przemian społecznych i ważny element tożsamości kulturowej mieszkańców Rapa Nui.
