|
San Pedro de Atacama. Jedno z najgorętszych miejsc na ziemi. Wyobrażam sobie, że każda kropla deszczu, która dotknie tej ziemi, musi najpierw wywoływać w ludziach niedowierzanie, a później szaleńczą radość. Ostatni deszcz, jaki odnotowano w tym rejonie, spadł na początku XX w.
Nie ma już ludzi, którzy pamiętaliby deszcz nad San Pedro de Atacama. Cóż, żeby poznać deszcz, trzeba stąd wyjechać, a ludzie niechętnie opuszczają swą ziemię. Żyją tu, choć zamiast deszczu mają piasek, a powietrze jest nim dosłownie przesycone. Trudno oddychać. Trudno mówić. Piasek szczypie w oczy. Jest gorący jak ogień. W San Pedro domy buduje się z mieszanki gliny i słomy. W środku panuje przyjemny chłód i wydaje się, że nikt niczego więcej od nich nie oczekuje. Chłód to luksus, który trudno będzie zrozumieć komuś, kto nigdy nie zawitał w podobne rejony. Atacama przyciąga turystów. W okolicy jest Dolina Śmierci, a także Dolina Księżycowa, ponad którą możemy podziwiać zachodzące słońce. Atacama to również miejsce bogate w złoża mineralne. Znajdują się tu liczne kopalnie ołowiu, żelaza, miedzi, saletry chilijskiej, złota, srebra, kobaltu i soli kamiennej. Jednak dla turysty większą od złota i srebra atrakcją Atacamy okażą się gejzery El Tatio. Żeby zobaczyć je w chwili, gdy pierwsze promienie światła budzą do życia to miejsce, trzeba wyruszyć z San Pedro o godzinie trzeciej w nocy. Droga wije się w ciemności, pnąc się ciężko pod górę. Pustynia leży na wysokości 500–2000 m n.p.m. Nocą jest tutaj bardzo zimno. Pustynia nie rozpieszcza. Temperatura waha się od -20°C nocą do 55°C za dnia. Na miejsce zajeżdżamy wraz ze wschodem słońca. A słońce wschodzi tutaj leniwie. Igiełki porannego szronu topią się wolno i niechętnie. Oplatają nas pióropusze dymu. Dookoła słychać syczenie i bulgot – to ziemia pluje siarką i gorącym błotem w przeróżnych barwach. Trzeba uważać, by nie wpaść do któregoś z licznych gejzerów. Ziemia tutaj jest zdradliwa. Lepiej zachować ostrożność i lekko stawiać kroki. Chodzimy jak po chybotliwej kładce ułożonej na wielkiem garnku z wrzącą zupą. Nie ma barierek ochronnych. Co najwyżej kilka ułożonych w krąg kamieni przy bardziej zdradliwych miejscach. Teraz jest już cieplej. Mienią się w świetle dnia wulkany. Błękit nieba jest teraz najgłębszy. Boże jak tu pięknie – pomyślałem – i właśnie w tym momencie jeden z gejzerów splunął mi tuż przed nosem syczącym wrzątkiem. W takich miejscach jak El Tatio zawsze znajdzie się coś zarówno dla ducha, jak i dla ciała. Gdy uda się już przezwyciężyć chłód i zrzucić z siebie poranną warstwę ubrań, szybko zanurzamy się w gorących źródłach. Trzeba pamiętać, że na zewnątrz temperatura wciąż tylko nieznacznie przekracza zero stopni. Ale woda jest przyjemnie ciepła, nie chce się z niej wychodzić.
Z El Tatio ruszamy dalej przez pustynię. Teraz możemy w pełni cieszyć się jej surowym wdziękiem. Mijamy nieliczne rośliny: juki, opuncje, agawy oraz olbrzymie kaktusy saguaro. Na Atacamie można znaleźć także nieliczne wioski oraz osady. Takie jak Toconao, które wydaje się niemal wymarłe, ale w którym jednak tli się życie, głównie za sprawą przybywających tutaj turystów, których przyciąga tu uroczy kościół św. Łukasza z XVIII w.
Tocanao leży w nieco bardziej sprzyjającym do osiedlenia miejscu. Sezonowo pojawia się tu nawet jeziorko. Pasą się lamy i vikunie. Ale gdyby nie turyści, ostatni mieszkańcy opuściliby już dawno to miejsce. My zjawiliśmy się tutaj na chwilę. Nie musimy każdego dnia walczyć o przetrwanie. Za chwilę wrócimy do cywilizacji. Opuścimy Tocanao, San Pedro. Wyjedziemy i gdzieś daleko stąd poczujemy deszcz.
|
